DHA-A leader
DHA-A leader

Van weinig meer maken, of veel…

Enige tijd geleden stond er een redactioneel artikel in DHA over de verbetering van het padennetwerk in onze duinen, het was een artikel dat mijn hart sneller liet kloppen.

Kijk van bovenaf naar onze Noordkop en je begrijpt waarschijnlijk al meteen waarom. Onze Noordkop ´is´ een beetje als een net geopereerde longpatiënt, hij ademt eigenlijk alleen nog via de buitenrand van zijn longen, alleen daar vindt nog de zo fundamentele gaswisseling plaats. Lege ruimtes in een lichaam na een longoperatie lopen eerst vol met vocht en worden later via een draadachtige weefselstructuur doorweven om uiteindelijk volledig te worden opgevuld, het lichaam houdt niet van ´open ruimtes´.

Kijk je vanaf boven, bijvoorbeeld op een landkaart, naar onze regio, dan begrijp je de symboliek van de natuur in de Noordkop met die van de longpatiënt; er zijn de dijken die het ´vocht´ tegenhouden, je ziet het ´dradige´ wegennetwerk en de uitgevoerde longoperatie wordt vanuit die perceptie duidelijk zichtbaar in de vorm van het alom aanwezige cultuurlandschap. Commercieel uitbaten van ons landschap gaat nu eenmaal ten koste van de natuur, dat weten we allemaal.

Waarom maak ik nu deze enigszins verbeten vergelijking? Wel hierom: koolstofdioxide vertrekt vanuit de longen naar buiten en zuurstof beweegt gelijktijdig naar binnen, bij de plant gaat dat proces (gelukkig…) andersom, wél met behulp van wat water en vooral veel zonlicht natuurlijk. Het Zwanenwater, de Zeereep, de Donkere duinen, het Balgzand, het Amstelmeer, Wieringen en het Robbenoordbos, de namen zijn zo karakteristiek en geven ook een goed beeld van onze zo kenmerkende sociale ´Noordkopcultuur´, echter, zij bevinden zich aan de buitenste randen van ons leefgebied.

Visitekaartjes
Die natuurgebieden maken vanuit die ´veraf perceptie´ toch echt een duidelijk ´verdrongen´ indruk, soms moet je net als bij een goed schilderij een paar stappen terug doen om tot een juiste beoordeling te komen. De uiteindelijke conclusie zal voor veel kijkers zijn: Het is maar goed dat grofweg de helft van alle zuurstof op aarde ´door´ de zee wordt geproduceerd, alleen daardoor komen we wat de luchtkwaliteit betreft toch nog goed weg in ons door diezelfde zee omgeven, vierkante cultuurlandschap. Die prachtige groene randgebieden; het zijn weliswaar onze beste visitekaartjes, maar zelfs Mariëndal ten spijt, we zouden toch nog flink wat beter ons best kunnen doen. De smalle reststroken natuur zijn voor velen onder ons vooral prettig, voornamelijk als plek van vertier en voor sommigen onder ons zelfs een onontbeerlijke uitvalsbasis, niettemin, ervan ‘eten’ doen we bijna allemaal.

Tot eind jaren vijftig werd ons afval zo het Marsdiep in gekieperd en vervolgens leek ons vele jaren lang het duingebied wel een goede stortplaats. Die tijden zijn gelukkig voorbij en we hebben veel geleerd sinds die tijd, maar ´zaken´ zijn in het leven nu eenmaal nooit af. Het is nu aan onze nieuwe ´gemeentelijke politieke equipe´ om deze nieuw vergaarde milieu inzichten van de laatste jaren in daden om te zetten en deze vooruitgang in ons denken bestuursmatig te ondersteunen en richting te geven.

Sieraden
Beste politici, ik roep U hierbij op om onze ´sieraden´ actief te beschermen en waar nodig te verfraaien, desnoods via ´mijken en smijken´, het is mij werkelijk om het even. Benoemt U de komende vier jaar alstublieft niet eerst ´de problemen en belemmeringen´, zoals al zo vaak eerder gebeurd is, maar werk in stilte en met onverdroten ijver aan de juiste ´oplossingen´ voor ons natuurlijke erfgoed.

Afgelopen najaar voer ik langs de Razende Bol en keek vanuit die omgeving naar ´Jaap´ en zijn onderdanen, zij wonen samen op een werkelijk unieke plek. De verfraaiing van de paden, routes en bankjes, evenals de bewegwijzering in de duinen van de Noordkop, zouden al lang geen prioriteit meer moeten zijn, maar een gewone, pure en eerlijke noodzaak en dus eigenlijk een vanzelfsprekendheid. Maak er een eenheid van, pak het groots aan, maak ons padennetwerk karakteristiek en bijzonder typerend voor onze Noordkop, lift bijvoorbeeld mee op het succes van de app van het ´Wandelnetwerk´, het is echt in ons aller belang.

Perspectief
Natuurlijk zijn de van ´betonplaten naar asfalt en andersom´ verspringende paden ook wel weer van een kneuterigheid waar je van kunt gaan leren houden, de vraag is alleen wel of de Duitse toerist capabel is om er die waarde aan toe te kennen. Toch moet je niemand onderschatten en éénmaal ´aan de gang´ heb je soms de wind mee. Alleen het zicht op verandering verandert vaak al het perspectief bij een bezoeker en welkome gast van onze regio. Plaats desnoods hier en daar bordjes met de tekst “Wij werken voor U actief aan een beter en veiliger netwerk!”, geef een uitleg bij elke strandopgang over het eindresultaat dat we voor ogen hebben. Het mag hilarisch en naïef klinken, doch het werkt echt om mensen en met name ook de toeristen ´persoonlijk´ aan te spreken.

Wanneer je een keer zélf de fietstocht vanuit Den Helder naar Callantsoog onderneemt, bijvoorbeeld op een mooie zomer- of winterdag tegen het vallen van de avond, en je ziet je knieën onder je zadel dansen en je voelt de zeewind je gezicht strelen, dan begrijp je plotseling dat je van weinig meer kunt maken, en wellicht zelfs veel.

DHA-H 468

Over de schrijver:

Skriks is getogen in Den Helder en hij schrijft ´omdat het niet anders kan´ maar ook omdat hij wil ´verbinden´. Skriks houdt van de geur van het suiker- en blaasjeswier, welke bij een stevige westenwind diep de Helderse stad in wordt geslingerd. Hij geniet van de zomerse schittering op een spiegelglad Marsdiep, maar ook van de subtiel geurende struikheide op de kalkarme duinen om hem heen. Desalniettemin, vlak achter die duinen ontgaan hem ook de beslommeringen van de ´tweebeners´ niet, want hij weet, hij is één van hen.

Lees ook:

6 reacties

  1. skriks

    Hallo Judge, ten eerste … ´Holy Mozes´ … dat is nogal wat aan ´voorwaarden voor goed werk´ en dat terwijl mijn interesses zo divers zijn, het schijnt me welhaast onmogelijk om overal tegelijk aan te voldoen zonder mijn ´lol´ te verliezen en ik wil vooral mijn plezier in het schrijven niet ´de das omdoen´ en ook het liefst dicht bij mezelf blijven door me niet te beperken door één soort stijl, het moet geen opgave worden, begrijpt U.
    Nu schept het schrijven van een column natuurlijk ook verantwoordelijkheid en het staat voor mij onomstotelijk vast dat U goede bedoelingen heeft, mijn conclusie is: ik blijf het een tijdje proberen om het wollige taalgebruik waar ik zelf zo van geniet en dat mij zo eigen is ´te parkeren´ en zal een tijdje zoeken naar een goede ´jas´.
    Lukt het me niet dan vlucht ik weer naar ´de reacties´ en ben dan meteen ook weer vrij, dat zal dan wel heerlijk voelen!
    Toch ga ik een tijdje de uitdaging aan hoor, ik zal niet meteen al opgeven maar de twijfel slaat, oprecht, behoorlijk toe vooral omdat ik heel graag ´divers´ wil schrijven, mijn interesses lopen echt dwars door de samenleving heen.
    Ik weet van weinig veel maar van heel veel zaken een beetje, begrijpt U Judge, mijn observatievermogen schiet in ieder geval niet tekort, gelukkig, misschien helpt dat … bedankt voor Uw advies!

    1. Judge X

      Met schrappen en schaven Skriks en kritisch op uzelf, gaat het helemaal goed komen.
      Ik zag vorig jaar al snel een columnist in u, vooral het verhaal over het Franse crêpes-apparaat daar heb ik van genoten; maar dat was een verhaal, een column is totaal iets anders en vandaar de link met tips.
      Van mij geen kritiek meer – ik heb gegeven wat ik had – ik wens u veel succes ! 🙂

  2. HaKatje

    Skriks, ik vind het een prachtige column. En ik hoop dat ernaar geluisterd wordt!

  3. skriks

    Dank U @ HaKatje, dat schenkt me weer wat moed als ´beginner´;), fijn om te horen.

    1. HaKatje

      Ik voelde bijna de harteklop van de liefde voor onze prachtige omgeving, een liefde die ik van harte deel. Meneer Judge X leest kennelijk vanuit de “schoolmeestermodus” en houdt van een ander soort column? Ga vooral door Skriks!

Reageren is niet meer mogelijk.