DHA-A leader
DHA-A leader
DHA-A leader

Kermisbezoek

In de afgelopen jaren heb ik een boekwerk geschreven. Het bericht op DHA over de Huisduiner kermis raakte me plotseling diep en ik wist waarom. Een klein stukje uit mijn ´schrijfsels´ wil ik daarom graag delen, het handelt over mijn ´vluchten van huis´.

Kermisbezoek
De ´ontsnappingen van huis´ begonnen onschuldig, zo wilde ik als puber elk jaar absoluut ´s avonds naar de Huisduiner kermis. Echter, dat werd thuis beschouwd als een ware ´doodzonde´ dus klom ik daarom uit pure wanhoop dan maar ´s avonds in het geniep via de regenpijp mijn kamer uit.

Wanneer ik dan daarna vanuit de vertrouwde, donkere stilte in de duinen in de richting van de vuurtoren op de kermis afliep, achter ´het pompstation´ langs en via het het huis ´op de duintop´ van ´Juf´ de Boer en ik hoorde de eerste kermisklanken vanuit de verte, opgetild en meegevoerd door de altijd aanwezige kustwind, dan raakte ik al in vervoering. Het ´voelde´ alsof ik vanuit een donker maar voor mij vertrouwd en heilig ´natuurland´ naar een artificieel en fel verlicht ´eilandje van geur en kleur´ liep, een explosie van ongegeneerd vertier.

Het contrast tussen die droomwereld van mooie meisjes met zuurstokken en in rode suiker gedoopte ´appels op een stokje´ en mijn eigen wereld van ´helmgras, konijntjes en stekelbaars´ was enorm, eigenlijk leek het me toen schier onoverbrugbaar maar toch, mijn nieuwsgierigheid won het gelukkig altijd weer. Wanneer ik dan vele uren later weer stiekem mijn kamer in glipte en mezelf in bed liet ploffen en wéér had niemand ook maar iets van mijn afwezigheid gemerkt, dan sliep ik als nooit tevoren, want ik had gedaan wat ik het liefste deed.

DHA-H 468 tussen bericht en reacties

Over de schrijver:

Skriks is getogen in Den Helder en hij schrijft ´omdat het niet anders kan´ maar ook omdat hij wil ´verbinden´. Skriks houdt van de geur van het suiker- en blaasjeswier, welke bij een stevige westenwind diep de Helderse stad in wordt geslingerd. Hij geniet van de zomerse schittering op een spiegelglad Marsdiep, maar ook van de subtiel geurende struikheide op de kalkarme duinen om hem heen. Desalniettemin, vlak achter die duinen ontgaan hem ook de beslommeringen van de ´tweebeners´ niet, want hij weet, hij is één van hen.

Lees ook:

4 reacties

  1. strandloper

    Je bent gezwicht voor De appel en nog wel een gedoopt in rode suiker. Ik vrees, dat de hemelpoort nu wel voor jou gesloten blijft.

  2. HaKatje

    Skriks, zo heerlijk bekend, dat ’s nachts stiekem rondzwerven. En weer op tijd keurig in je bed liggen. Ha, hebben we dat allemaal gedaan? Wat leek de wereld toen nog onschuldig. Er kon je niets gebeuren, tenminste, dat kwam niet in me op.
    Heeft je boekwerk een titel?

  3. skriks

    @ strandloper, klopt, maar wél voor de appel mét de schil en alles dat er verder nog aan vast zit of zich zelfs ook maar in de buurt bevindt;). En voor wat betreft die hemelpoort, daar heb ik me nu nog nooit zorgen over gemaakt, ik mis denk ik een geloofsreceptor en heb me, wat die voorzienigheid betreft, dan tenminste onbewust schuldig gemaakt aan een zondeval, of twee? …;) misschien dat dat ooit helpt.
    @ Hakatje, en ik nou maar denken dat ik de enige was die dat durfde;), nou tenminste dan wel in de kringen waarin ik verkeerde, denk ik toch.
    Geen titel, nee, dank voor Uw vraag. Het zijn bespiegelingen, anekdotes, biografische stukjes en ik heb eindelijk eens een paar personen flink ´de waarheid´ gezegd, op ´privaat papier´ gaat me dat redelijk goed af.
    Het hele schrijfproces was fantastisch, zolang ik niet aan voorwaarden hoef te voldoen beweegt mijn pen echt als vanzelf.
    Hoe ouder ik word de te bewuster word ik me van mijn getroebleerde verhouding met ´voorwaarden´;).
    Enige structuur zit er wel in hoor maar een uitgever maakt er meteen korte metten mee ben ik bang en gelukkig voel ik nog totaal geen drang om het te delen, tot nu toe dan ;), zo nu en dan een stukje ´verklappen´ is ook leuk!
    Schrijven voor een digitale krant is voor mij nog niet zo simpel, het liefst schrijf ik anekdotes en in grote vrijheid maar de krant is natuurlijk geen verhaaltjesboek, ik probeer een tijdje een goede balans te vinden.
    Mijn grootste wens is het om een goede ´aanvulling´ te zijn.
    Éen ding kan ik U wel beloven volgende week is het weer ´herrie in de tent´, let maar op;), wel ´fijne herrie´ natuurlijk, ik denk dat U wel begrijpt waar mijn prioriteiten liggen.

  4. HaKatje

    Skriks, ik dacht ook dat ik de enige was haha.
    Ik ben benieuwd naar je volgende schrijfsel, ik wacht af : -)
    Ps
    Is een “blog” niet wat voor je?
    Dan kan je in alle vrijheid en anoniem delen wat je wilt.
    Ik heb ook altijd wat kriebels bij “regels en voorwaarden”(behalve als ze levensreddend zijn). Zou dat samenhangen met onze, heel onschuldige, vroegere neiging tot stiekeme nachtelijke zwerfavonturen?

Reageren is niet meer mogelijk.