Huilend zigeunermeisje gered door prins

4

Den Helder – Het was zondagmiddag weer gezellig druk in het Openluchttheater bij De Helderse Vallei. Theatergroep Het Kleine Theater speelde de voorstelling “Het Zigeunermeisje” en dit was voor iedereen gratis toegankelijk. De techniek werd verzorgd door de mensen van schouwburg De Kampanje en personeel van de Helderse Vallei stond met de nodige versnaperingen.

Er zat een klein Zigeunermeisje huilend op een steen, helemaal alleen! Ze wachtte al jaren op haar prins, maar telkens als haar liedje klonk moest ze weer huilen op de steen. Het meisje op de klompen, het meisje dat loos was, ze kwamen allemaal voorbij. Heel gezellig, maar telkens moest het meisje weer huilend naar haar steen.

En toen! Daar was haar prins, samen sprongen zij uit het liedje en of het meisje ooit nog gehuild heeft? Niemand zal het weten!

4 REACTIES

  1. Dit is nu wat je noemt volledig en overtuigend geluk.
    Stralende kinderen, de twee onweerstaanbaar aangeklede vrijbuiters in het midden, het jongetje op de voorgrond dat gefascineerd naar de prachtige, zingende zigeunervrouw kijkt en ik daal af, naar lang geleden en wordt zelf weer het jongetje.
    En ik herinner me mijn eigen fascinatie voor de zigeunervrouwen met hun vrolijke gezang en kleurige kleding, met hun extravertheid en zelfvertrouwen, fijnzinnig verpakt in sierlijke, onweerstaanbare lichaamsbewegingen.
    Mijn bewondering voor het anders durven zijn joeg toen plotseling en onverwacht door mijn hele lichaam en geest. Mijn zintuigen verdiepen zich dwingend verder, het tafereel beroert direct mijn ziel: die gepofte witte blouse, de stoer geknoopte hoofddoek met de wilde rokken, de blote voeten met blinkende teenringen.
    Ik bekijk de foto nog wat beter en zie de handen die elkaar zoeken, vanzelfsprekend, want theater doe en voel je samen, het moment van beleving wordt daar plots onomkeerbaar, een onverwachte wedergeboorte in een net begonnen leven, in een bliksemflits, ik weet het zeker.
    Nooit uitgesproken gevoelens vloeien van hand naar hand, levensmomenten worden in lood gegoten, verworden tot oneindige, onvernietigbare motto´s, in heerlijke afhankelijkheid met elkaar.
    En ik zit weer in het Rialto Theater loop door de foyer, ga nog even naar het enige toilet in Nederland waar je, eenmaal binnen, gebukt naartoe moest lopen.
    Dan ga ik zitten op mijn favoriete stoel en maken de gordijnen plaats voor het filmscherm, de onweerstaanbare Claudia Cardinale verschijnt: zwaar opgemaakt, getoupeerd haar, Westernkleding.
    Saloon jurk, rijgveters, oneindige rokken en daarboven die geheimzinnige, vastberaden en hemelse blik.
    Het regende na de voorstelling toen ik weer naar buiten stapte, maar mijn hart brandde.
    Zie je wel het bestond, ik had er altijd al een vermoeden van.

  2. Ik heb de foto nog wat beter bestudeerd en er valt me nog iets op.
    Er is sprake van een wel heel bijzonder moment op deze wonderschone locatie die probleemloos kan wedijveren met de beste openlucht locaties van Nederland.
    Slechts één persoon, een staande man schuin achter het prachtig en zorgvuldig gevlochten meisje dat vooraan staat, kan het niet laten en zit in zijn telefoonwereld (er zijn toch wel zo’n 100 bezoekers) … dit zie je echt zelden meer.
    Alle andere aanwezigen genieten zichtbaar van het moment, zo’n zonnig moment in je leven waarin stemgeluiden gestreeld worden door de wind en gedempt door het struikgewas voordat ze uiteindelijk je oor bereiken.
    Stemmen die passievol afgevuurd worden en daarna langzaam uitdoven in de vrije ruimte, precies zoals het ooit bedoeld had kunnen zijn.
    De zomer heeft haar eigen zoete geluid: de kleine jongen op de voorgrond hoort vanavond vlak voordat hij inslaapt zijn vader het gras nog even maaien.
    De heerlijke grasgeur reikt nog net op tot aan zijn neusgaten voordat hij langzaam vervliegt en opgaat in de zomeravond en de vuurtoren zwaait gestaag haar vertrouwde slagen.
    Dan is hij vertrokken naar zijn dromenrijk en er doemt een dansende zigeunervrouw op, hij hoort en ziet haar enkel-ketting rinkelen en schitteren, kleurige rokken zweven rond haar middel en ze heeft een tamboerijn vast.
    Ze reikt naar hem: ´kom!, kom dansen!´ en hij loopt onzeker maar nieuwsgierig op haar af terwijl hij haar pracht bewondert en betovert wordt door haar gezang.
    Dan pakt hij haar hand en alles gaat vanzelf, niets kost hem meer enige moeite.
    Ze kijkt hem doordringend en liefdevol aan en ze vinden hun ritme samen, hij komt los, wordt plotseling vrij en danst als nooit tevoren.
    Zijn dagen zullen nooit meer grijs zijn en nooit meer hetzelfde.
    En telkens wanneer hij die prachtige muziek later in zijn leven weer hoort versnelt zijn hart en zoekt hij waar die toch vandaan komt en of zij er ook is.

  3. zou fijn zijn als de reacties niet meer dan 250 leestekens zou mogen bevatten, nu lijken sommige reacties wel op columns met hier bijvoorbeeld twee reacties respectievelijk 1891 en 1942 leestekens, als ik een boek wil lezen ga ik wel naar een boekhandel…..

  4. Het is de open lucht die ´bevrijdt´ en theater in de open lucht is toch wel het summum, vooral wanneer het vriendelijk weer is.
    Veel mensen leven binnen in Nederland, machinaal.
    In de auto, in de trein, op kantoor, in de sporthal, in huis, in de schouwburg en vaak achter een computer.
    Dat is op zich een prima leven; je bent vrijgesteld van weersomstandigheden en kunt altijd hetzelfde, eigen ritueel uitvoeren wanneer je dat ook maar wilt.
    Echter, de huid gestreeld door uren van westenwind, de geur van klaver en Corsicaanse dennen, optrekkende waterdamp na een korte hevige regenbui, ik kon het geen dag missen.
    Mijn leven lang was ik overdag buiten aan het werk, mij schonk het ontbreken van ´omkasting´ oneindig geluk, zelfs ´onenigheid´ werd opgetild en geruisloos weggevoerd.
    En toen was ze gisteravond plotseling op de televisie en ze was precies zoals ik me haar herinnerde.
    Vijftig jaar nadien en weer werd ik betoverd.
    Claudia Cardinale, ik smolt en werd weer een jongetje, het jongetje.
    Theater maakt wat in je los, en dat allemaal door dat ´Helderse openluchttheater´, wat een prachtplek.
    Shakespeare kan in Diever, al vele jaren lang, laten we in Den Helder beginnen met toegankelijke mini-opera of gewoon wat klassieke muziek, een half uurtje doet al wonderen, bijvoorbeeld op zondagochtend?
    Er staat zo weinig op de agenda deze zomer, te weinig, toch?
    Beschermheer!, het is tijd voor actie en het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.

Comments are closed.