DHA-A leader
DHA-A leader

Stierengevecht

Het afgelopen voorjaar keek ik naar een stierengevecht. Ik was aan het zappen en plotseling kwam er een reportage over stierengevechten voorbij. Al binnen enkele minuten piepte ik als een speenvarken naar mijn partner. “Oh nee hè, tjonge jonge, níét normááal meer, getver, ik trek dit niet, walgelijk!”

Mijn partner kwam binnengelopen, “Wat is er, wat loop je te roepen?” en vlak daarna “Jezus, wat heb je nu opstaan?”, mijn partner is ongelovig. Binnen enkele minuten zat ik meteen al in een volledige geestelijke spagaat, een spagaat van waaruit geen ontsnappen mogelijk leek. Ik kon ´wegzappen´ natuurlijk, schijterig ben ik echter totaal niet en ik zou me dan ook onmiddellijk afvragen wat voor doel ik met dat ´weglopen´ voor ogen zou hebben.

Binnen mijn eigen geest ontkom ik vrijwel nergens aan, er is het constante zoeken naar balans, aan duidelijke standpunten heb ik namelijk een broertje dood, ik zou me er zelfs enigszins voor schamen. De logische consequentie daarvan is helaas dan ook dat ik nergens mijn ogen voor kan sluiten, dus: doorkijken maar en ´uitzitten´, het leek me op dat moment de enige optie.

Partij kiezen
De ene stier na de andere legde na een langdurig ´gevecht´ het loodje maar tussendoor werd zo nu en dan ook een ´Matador´ op de hoorns genomen. De mens kiest al gauw ´partij´, dat gaat mij echter al sinds mijn prille jeugd moeilijk af. Dus de ene keer was ik even ´voor de stier´, maar kort daarna voelde ik weer medeleven met de matador. Elk gevoel van walging ebt gelukkig altijd weg is mijn eigen ervaring: ik heb alles meegemaakt en gezien, waaronder vele honderden dode mensen en dieren; wezens waar ik letterlijk mee ´in aanraking´ kwam, soms via mijn werk en soms privé.

De contradictie zit hem in de herhaling. Één en één is geen twee meer na herhaling en uiteindelijk na veel oefening kun je zelfs in een slachterij werken zonder geestelijk in te storten; een slachterij waar je vlees zo kunt verwerken dat consumenten ´schone handen´ houden en zich bezig kunnen houden met meningen óver het slachten en met hun eigen werk natuurlijk.

Nu eet ik zelf al sinds mensenheugenis nauwelijks vlees meer, ik kon de hypocrisie gewoonweg niet aan; vlees in plastic mét een sticker erop en dan dat pakje uit een vakje van een supermarkt halen. Wat ook niet meehielp waren sommige tv-beelden zoals kort geleden vanuit België, waar slachters in waadpakken (tegen de zee van bloed waar ze in stonden) stonden te lachen toen een varken per ongeluk zijn kop tussen een stalen balk en een hydraulische pers kreeg. De kop van het gillende dier werd langzaam vervormd, zijn ogen puilden uit en ´de rest´ zal ik U besparen.

Zwaard
De matador had een uur nodig gehad om een stier te vermoeien, ter irritatie en verzwakking had hij verschillende ´Banderillas´ (kleine kleurige harpoenen) in zijn nek gestoken. Toen verscheen er een serieuze trek op zijn gelaat. In zijn linkerhand had hij de rode lap en rechts een enorm zwaard met een lengte van ongeveer een meter. Hij hief het zwaard horizontaal omhoog tot het ter hoogte van zijn ogen was en richtte het op de bult boven de schouders van de stier, terwijl hij geconcentreerd over het glimmende lemmet keek. Twee zwaar ademende borstkassen stonden tegenover elkaar. De matador beroerde daarna héél licht de rode lap wat de stier tot een laatste woedeaanval aanzette. Hij stormde recht op de matador af en die joeg op zijn beurt zijn zwaard door de rug van het dier, tot aan het handvat en recht in het hart. Ik bekeek de toeschouwers die stonden te juichen en dacht gelijktijdig aan de Belgische lachende slachters, ze leken wel wat op elkaar vond ik.

De volgende ochtend was er een natuurprogramma op tv, een programma over stieren die twee jaar lang in een moerassig natuurgebied leefden tot aan hun laatste moment in de arena. Menselijk contact werd vermeden om de stieren zo wild mogelijk te laten opgroeien. Kuddes stieren die galoppeerden door kraakhelder water in een groene omgeving, het was schitterend om te zien. Mensenlief, wat ben ik blij dat ik mezelf niet altijd een mening hoef op te leggen.

DHA-H 468 tussen bericht en reacties

Over de schrijver:

Skriks is getogen in Den Helder en hij schrijft ´omdat het niet anders kan´ maar ook omdat hij wil ´verbinden´. Skriks houdt van de geur van het suiker- en blaasjeswier, welke bij een stevige westenwind diep de Helderse stad in wordt geslingerd. Hij geniet van de zomerse schittering op een spiegelglad Marsdiep, maar ook van de subtiel geurende struikheide op de kalkarme duinen om hem heen. Desalniettemin, vlak achter die duinen ontgaan hem ook de beslommeringen van de ´tweebeners´ niet, want hij weet, hij is één van hen.

Lees ook: