Rolling Stones Night in de Pimpandoer

1

Den Helder – Café Pimpandoer heeft voor komend weekeinde weer twee muzikale dagen gepland. Op zaterdag 24 november komt de Rolling Stones coverband naar de Pimpandoer toe. Na meer dan 25 jaar erover te hebben gesproken en na een succesvolle eerste editie in Café J.P. Dupont, gaat de band de tweede editie knallen van de beruchte ‘The Rolling Stones Night’.

Met medewerking van Helderse muzikanten gaat het een avond worden vol met nummers uit de hele discografie van The Rolling Stones. De line-up van de band bestaat uit Norman Swart, Marcel Kranenburg, Rudy Lewakabessy, Peter Stins, Arnoud Deyll en Danny van Tiggele. Zaterdag 24 november zetten de mannen de Pimpandoer weer op z’n kop! Aanvang 21.30 uur en gratis entree.

Op zondag 25 november is het weer lekker jammen in de Pimp. Vanaf 17.00 uur geeft de basisband het startsein en vanaf dit moment kan iedereen meedoen. Wil je in je eentje spelen, met vrienden of meespelen met de basisband? Alles is mogelijk tijdens de jamsessie. En uiteraard kun je ook gewoon komen om van de muziek te genieten.

1 REACTIE

  1. De spontane tekst die in me opkwam toen ik de titel van dit artikel in DHA las was:
    ´Hey Negrita, hey now,
    Hey conchita, shake it up now,
    Bate las caderas, do it up now. (caderas zijn heupen)´
    Het nummer staat op mijn favoriete album Black and Blue uit 1976 en het jaar daarna (de gloeiend hete zomer van 1977) bracht ik mijn zomervakantie door op de camping van ´de Donkere Duinen´, het album belichaamd voor mij dan ook onmiskenbaar een heerlijke herinnering aan die fantastische en zorgeloze tijd uit mijn jeugd.
    Tot ongeveer dertig jaar geleden waren mijn partner en ik enorme ´Stones-fans´.
    We reisden de halve wereld over om de legendarische concerten van de band te bezoeken.
    Tot begin jaren 80 waren de Stones een band die niet te beroerd was om regelmatig volledig nieuwe wegen in te slaan: reggae, funk, blues en ga zo maar door.
    Het laatste echt vernieuwende album dateert voor mij persoonlijk uit 1981 en we waren er dan het jaar daarop ook weer bij in de Kuip, samen met Carl en Sandy goede vrienden uit Alaska die hier bij ons in Nederland de tijd van hun leven hadden maar die zich ook na het concert enorm verbaasden over de grote berg afval op straat die ´die Hollanders´ achterlieten na een popconcert.
    Ik zei toen tegen Carl: don´t worry Carl, morgen is alles weer opgeruimd maar zijn woorden ben ik toch nooit meer echt vergeten.
    De bovenste ring van de Kuip slingerde dat jaar een paar meter heen en weer tijdens het openingsnummer ´Start me up´ (dat het jaar ervoor uitgekomen was), ik werd er misselijk van.
    Wat een ongelooflijk feest was dat concert toen: alle aanwezigen sprongen op en neer, het was prachtig weer, we waren met goede vrienden en alles verliep in een weergaloze en ontspannen sfeer.
    De Stones kregen ruzie in de jaren 80 en traden pas in 89 weer op in Amerika met de ´Steel Wheels´ tour, wij er natuurlijk naar toe; zónder kaartjes en mét Pakistan Airlines … terwijl tijdens de vlucht in de rammelende 747 een enorme vechtpartij aan boord uitbrak maar daarover een andere keer meer.
    Ergens slapen kon ikzelf vele decennia lang gratis: over letterlijk de hele wereld en daarnaast zelfs zolang ik maar wilde, vanwege mijn werk, echter, ik heb er slechts éénmaal voor de duur van slechts twee nachten gebruik van gemaakt, ik kon de ´artificiële afscheiding´ die men in hotels bewerkstelligt gewoonweg niet velen.
    Waar ik ook ter wereld was, ik sliep dus altijd bij vrienden, zo ook downtown Manhattan (in het oude deel waar de straten nog namen hebben) waar we sliepen bij Linda, een goede vriendin.
    Kaartjes kochten we ter plaatse en natuurlijk ´zwart´(zo’n concert was meteen uitverkocht) via een advertentie in de New York Times: een man met een grote zwarte hoed en een lange regenjas kwam de lift in het oude WTC uitlopen en voor een prijs die het vliegticket te boven ging verkregen we twee kaartjes voor de middelste ring in het onlangs afgebroken Shea Stadium, dat was overigens het stadion in Queens waar de Beatles hun eerste concert op Amerikaanse bodem gaven.
    Op weg naar Shea Stadium werd elke metrowagon bewaakt door gewapende veiligheidsdiensten, Amerikanen worden namelijk bijzonder zenuwachtig van mensenmassa´s.
    We lopen de metro uit en zien een immense rij van politie te paard met daarachter het fel verlichte ´halfopen´ baseball stadion van de New York Mets, een eenmalig en fenomenaal uitzicht was het.
    Vervolgens komt er een enorme veiligheidscheck in de verte in zicht en ik zie tegelijkertijd ook overal om me heen mensen die beginnen ´te roken en te slikken´, even later begrijp ik precies waarom, werkelijk elke centimeter van mijn lijf wordt bij de controle afgetast.
    Eenmaal binnen beginnen op de overdekte openbare horeca emplacements de eerste mensen al om te vallen, sommige liggen gestrekt op de grond in hun eigen braaksel, het contrast met het laatste concert in de Kuip, acht jaar daarvoor, was ter plaatse voor ons nauwelijks te bevatten.
    Het concert neemt een aanvang en mijn partner en ik gaan natuurlijk staan en juichen, echter, binnen enkele seconden voel ik een arm van een bewaker die me weer in mijn zitting terug duwt: ´Zomaar staan en juichen?, oh no sir!!´, ´You stay there, sir, you payed for a chair, didn´t you!´, einde ´gesprek´.
    Pas toen viel het me op dat er zelfs op het speelveld lange rijen met stoelen stonden opgesteld …
    Weer vele decennia later zitten mijn partner en ik samen voor de tv naar een reisprogramma te kijken.
    We zien een man in de wildernis die bellen om zijn onderbenen bindt (tegen de beren), zijn rugzakje in een opblaaskano gooit, het belang van droge lucifers benadrukt en vervolgens in zijn eentje een ijskoude rivier op peddelt.
    Ik herken plotseling zijn stem en roep naar mijn partner: verdorie, kijk nou eens, dat is Carl!!

Comments are closed.