Overlevende Jappenkamp vertelt aangrijpend verhaal op Junior College

2

Julianadorp – Ad den Haan, ook wel bekend als ‘Opa Adje’ vertelde vrijdagochtend zijn aangrijpende verhaal over de tijd in het Jappenkamp. Hij vertelde hierover op het Junior College, tijdens de geschiedenisles van meneer Boekestein.

Den Haan werd geboren in 1939 in Blangkejeren (Indonesië) en overleefde met zijn moeder en zus het Jappenkamp. Na een laatste blik op zijn vader door het prikkeldraad heeft hij hem nooit meer mogen zien, hij overleed als krijgsgevangene tijdens het werk aan de Birma spoorlijn. De bijna tachtigjarige marinier heeft zijn leven lang met de trauma’s die hij als kind in het Jappenkamp opliep moeten vechten. Hij zat van zijn derde tot zijn zesde jaar in het kamp en moest dan ook vaak op zijn zusje passen. De vrouwen moesten immers van de Jap buiten het kamp werken. Honger, uitbuiting, angst en vernedering zijn de woorden die uit zijn verhaal blijven hangen.

De scholieren luisterden doodstil naar zijn verhaal, dat niet alleen indrukwekkend maar zeker ook inspirerend was. Met sprekende voorbeelden als oude foto’s, handgeschreven brieven van zijn moeder en geld uit die tijd kreeg het verhaal nog meer ‘kleur’. Toen Opa Adje aan het einde het verhaal vertelde dat hij, zijn moeder en zusje na alle honger een hele boterham kregen en zijn moeder haar broodje ook nog met haar kinderen deelde, werd hij even overmand door emotie. En niet alleen hij, verschillende leerlingen in de klas lieten ook een traantje. Mooi om te zien dat de groep scholieren de ruimte voor ieders emotie liet en ze elkaar zelfs konden troosten.

Den Haan eindigde het lesuur met te vertellen dat hij ondanks alles een prachtig leven heeft gehad, waar hij dankbaar voor is Zijn boodschap: “Verlies nooit de hoop en heb respect voor elkaar!”

2 REACTIES

  1. Opa Adje.
    Geweldig dat je de moed kunt opbrengen om de jeugd je levensverhaal te vertellen en hen hiermee te confronteren. Het is te hopen dat ze hier meer van leren dan doorgaans op hun mobieltjes te voorschijn getoverd wordt. Ik heb als klein kind “slechts” een stukje hongerwinter meegemaakt maar kan me alles nog voor de geest halen. Vergeleken met jou belevenis stelt dat niets voor.

  2. Mooi om dit stukje geschiedenis op deze manier bij de jongeren onder de aandacht te brengen. Met 2 ouders die in het Jappenkamp hebben gezeten, ontroerd mij dit verhaal en ook ik pleng een traantje mee….

Comments are closed.