Ad Astra

4

Den Helder – Het onmogelijke is altijd mogelijk in film en dat wordt vaak extra benadrukt in het genre Sciencefiction. Vooral met ruimtevaart kunnen de wildste fantasieën worden ingevuld, we weten immers niet wat daar is in het heelal buiten ons bereik. James Gray wist grote namen (Pitt, Jones, Sutherland) te strikken voor zijn SF-verhaal over verre planeten en de ruimtereizen die kant op.

Als je de ruimte begrijpt, het in je genen zit en je altijd al astronaut wilde worden, dan treed je in de voetsporen van je vader. Terwijl die lang geleden verdwenen is in diezelfde ruimte, waar hij (de zoon dus) zo naar verlangt. Roy McBride (Pitt) weet niet beter en is stomverbaasd als hij op een geheime meeting hoort dat zijn vader mogelijk nog in leven is in dat oneindige heelal. Hij wordt op een missie gestuurd via de Maan en Mars naar Neptunus, omdat ze hopen zo contact te krijgen met Clifford McBride (Jones).

Kolonel Thomas Pruitt (Sutherland) is een oude vriend van Roy’s vader en begeleidt hem naar de Maan. Gewoon in een raket via een lijnvlucht met een stewardess, het is net ons vliegverkeer. Alleen een deken en een hoofdkussen zijn niet inbegrepen, even 125 dollar afrekenen, kassa! Op de Maan is er een ‘vliegveld’ met een aankomsthal inclusief gangen, roltrappen, DHL en Subway. Na een kort verblijf gaat de reis met de nodige moeilijkheden verder naar Mars, de laatste bemande buitenpost in het stelsel. En van Mars begint dan de reis richting Neptunus en misschien zijn ouwe heer.

Niets nieuws onder de zon
Met Ad Astra is er niet echt iets nieuws onder de zon, het heeft veel elementen uit het genre in het verhaal. Centraal stond de zoektocht van de oude heer naar leven in het heelal en de zoon gaat nu op zoek naar zijn vader. Er is politiek mee gemoeid, spanningen tussen mensen en er is angst, verdriet, eenzaamheid naast kracht en doorzettingsvermogen. De gedachten van Roy McBride worden hier en daar in de film via een voice-over meegegeven, sober en praktisch, wat goed overkomt.

Geen wereldverhaal, wel wereldbeelden met een chauvinistisch tintje. Onze Hoyte van Hoytema heeft hier ook weer strak camerawerk verricht na eerdere prestaties in Interstellar, Spectre en Dunkirk. Hoewel het verhaal soms wat voortkabbelt, spreken de beelden boekdelen en is alles verbluffend echt in beeld gebracht, voor zover we kunnen vermoeden hoe het heelal eruit ziet! Deze cameraman doet het goed in Hollywood en zal genoeg werkaanbod hebben.

Vol overtuiging
Verder zet Brad Pitt de enigszins autistische astronaut vol overtuiging neer en hoewel de rollen van Jones en Sutherland weinig speeltijd brengen, spatten de heren wel van het doek in hun rol. Een prestatie gezien hun leeftijden, Tommy Lee is 73 en Donald zelfs al 84 jaar! Wat fantastisch om dan nog zo te floreren op het witte doek, het is van toegevoegde waarde. Kortom, voor de liefhebbers van het genre is Ad Astra een aanbeveling.

Regie: James Gray
Met: Brad Pitt, Tommy Lee Jones, Ruth Negga, Donald Sutherland, Liv Tyler
Kijkwijzer: 12 jaar

4 REACTIES

  1. Afgelopen donderdag gezien. Ik zat met, wel geteld, 5 mensen in de zaal. Heerlijk zonder knisperende zakken chips en andere irritante verstoringen. Waarschijnlijk met liefhebbers. Maar dat is voor mij persoonlijk :).
    Ik heb genoten. Wel had ik een déjà vu met “space odyssey 2001”. Ingegeven door de voice over en de “gelaten” houding van Pitt.
    Dat men seniore acteurs heeft ingehuurd deerde mij totaal niet. Dit gaf juist een extra cachet. Mooie oude koppen. Het is SF, dus is kijken naar onmogelijkheden tijdelijk uitgeschakeld. Ik doel hiermee o.a. op het aan boord klimmen tijdens het opstijgen van de raket.
    Hopelijk meer van dit lekkers in de nabije toekomst.
    Thanks Jo dat je mij wederom enthousiast hebt gemaakt.
    Grtz. Diderik Godding.

Geef een reactie (heeft u wel de spelregels gelezen?)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.