Van vrolijke vent naar hartpatiënt

4

Zaterdagochtend, precies een week geleden, ging ik op weg om even bij het schooldammen te kijken. Zo’n twee uur later lag ik op de afdeling Hartbewaking van het Noordwest Ziekenhuis in Alkmaar. Een hartinfarct en daarna een ambulancerit, dotteren en het plaatsen van een stent brachten me hier. Mijn achtbaan van de afgelopen week: “Van vrolijke vent naar Hartpatiënt”.

Na mijn gebruikelijk dartavondje op vrijdag in buurthuis West End word ik zaterdagochtend uitgerust wakker. Na het ontbijt even snel mijn tanden poetsen en dan op weg naar het Wijkhuis in Julianadorp om even te kijken bij het schooldammen. Als ik van de trap afloop voel ik me een beetje misselijk en ervaar wat druk op mijn keel. “Nee hè”, denk ik nog, na anderhalve maand griep.

Toch maar onderweg gegaan en eenmaal op de parkeerplaats bij het Wijkhuis aangekomen besluit ik even in de auto te blijven zitten tot ik me iets beter voel. Dat gebeurt niet en ik voel me eigenlijk alleen maar beroerder worden. Het zweet breekt me uit en ik bel mijn vrouw Bianca en zeg dat ik me niet zo lekker voel. Ze vraagt of ze 112 moet bellen en ik zeg “nee joh, ik bel wel even met de Huisartsenpost”.

Ambulance
Na een korte wachttijd ben ik aan de beurt en neemt de medewerker van de Post mijn klachten, gelukkig maar, wel heel serieus. “Ik ga een ambulance naar u toe sturen en blijf totdat die bij u is aan de lijn.” Is dat wel nodig, vraag ik nog, maar geduldig legt ze me uit dat ze dit nodig vindt en ze houdt me aan de praat.

Ondertussen heeft Bianca een auto geleend en onze dochter Eline bij haar zus ondergebracht en komt naar me toe op de parkeerplaats. Net voor de ambulance arriveert is ze bij me en ondertussen voel ik me wel zo beroerd dat ik blij ben dat ze bij me is. En dan gaat het allemaal snel!

Hartinfarct
De ambulancemedewerkers hebben geen enkele twijfel en nadat ze mijn hartfilmpje naar de cardioloog in Alkmaar hebben gestuurd is de diagnose: Hartinfarct. Ik denk aan mijn dochter en krijg een huilbui die samen met de bekende pufjes onder de tong behoorlijk oplucht. Met toeters en bellen onderweg naar Alkmaar, waar de cardioloog al klaar staat voor een dotterprocedure. Via de slagader in mijn pols wordt aan mijn hart gewerkt, wonderlijk!

Die procedure verloopt voorspoedig en na het verwijderen van de verstopping in mijn kransslagader en het plaatsen van de stent ga ik naar een kamer op de Hartbewaking. Plakkers op de borst en pillen er in en na een uurtje voel ik me al weer een heel stuk beter. Rationeel weet je wat er gebeurd is en dat je geluk hebt gehad, maar ik voel me goed en krijg al weer praatjes. Als ‘s middags Eline bij me op de kamer komt kan ik al weer lachen en ben ik blij dat ze niks van de achtbaan waar ik doorheen ben gegaan heeft hoeven meemaken.

Gezellige zaal
De volgende dag mag ik naar zaal en ik tref het, want ik kom op de gezelligste ziekenhuiskamer van de afdeling terecht. Met John, Anja en Marcel eten we gezellig als gezonde mensen aan tafel, waarna we allemaal uitgeput op bed storten. We praten veel over wat ons is overkomen en dat helpt, je bent onzeker over je lijf en wat je is overkomen. We hebben ook veel lol en af en toe liggen we gewoon te schudden in ons bed van het lachen.

Een dag later mag ik naar huis. Ik voel me goed en ondanks de leukste zaal ben ik blij dat ik weer naar mijn eigen omgeving mag. Voelde ik me in het ziekenhuis nog een hele Piet, na de reis naar Den Helder ben ik uitgeput. Heerlijk om thuis te zijn, maar nu begint het pas. Wat ik rationeel weet begint nu ook gevoelsmatig in te dalen. Mijn lijf voelt door de ingreep en de medicijnen heel anders dan ik gewend ben en natuurlijk ben ik hyperalert, want de veiligheid van het ziekenhuis is er even niet meer.

Dankbaar
Na een goed gesprek met mijn huisarts weet ik de signalen van mijn lichaam wat beter te plaatsen en dat geeft toch wel veel opluchting. Regelmatig heb ik een huilbui, maar gelukkig is mijn gevoel voor humor er niet uitgedotterd. Ik ben dankbaar voor de adequate hulp van de huisartsenpost en de medewerkers van de ambulancedienst. Ik ben geen moment in paniek geweest en dat is iets wat zij voor elkaar hebben gekregen.

Het Noordwest Ziekenhuis heeft mij niet alleen als patiënt geholpen, maar ook als mens. Het medische wonder dat voor mij is verricht wordt naadloos ondersteund door alle zorgenden. Ondanks de merkbare druk die er op de medewerkers staat, was er altijd tijd voor de patiënt. Je vragen werden met geduld beantwoord, je bed werd en passant even verschoond, daar waren ze al weer met koffie. “Hoe voelt u zich? Ik heb hier uw medicijnen, heeft u daar nog vragen over?” Op de dag dat ik naar huis mocht vroeg ik nog aan de verpleegkundige of ze niet eerst even moest lunchen ”Welnee”, antwoordde ze, “eerst u lekker naar huis !” Wow! Politici, lezen we even mee?

Overleefd
Nu, een week later kan ik zeggen: “ik heb een hartinfarct overleefd” en begin ik dat zelfs een beetje te beseffen. Ons huis staat vol met bloemen, fruit en kaartjes van mensen die aan ons denken. En ik zeg ons, want ook voor Bianca en Eline was dit een heftige week.

Ik voel me naar omstandigheden goed en ga nu werken aan een toekomst met minder overgewicht en minder cholesterol en ben er van overtuigd dat ik met de steun van mijn kanjers weer het mannetje word.

HARTelijke groet, Raymond den Haan

4 REACTIES

  1. Hey Raymond, blij dat het zo goed is afgelopen en dat het nu weer goed met je gaat.
    Hoop je toch snel weer te zien 🙂

  2. Raymond,

    Heel veel sterkte met het herstel en ik hoop dat je gauw weer de oude bent.
    Je bent een uitstekende verslaggever en we kunnen je nog niet missen.
    Goed dat je zo Allert was om op tijd te bellen, dit heeft erger voorkomen.
    Kop op en hou je taai.

  3. Succes met het herstel ! Het is net of ik Mn eigen verhaal lees Heb zelf op 5 maart 2019 een hartinfarct gehad. Toen kwam een periode met fysiotherapie medicijnen en controle Het gaat nu goed met me Ben nog onder controle en ben 1dag minder gaan werken Vrgr Leo

Comments are closed.