Altijd lachen met de 100-jarige Corrie de Longte-Buurmeester

0

Den Helder – Mevrouw Corrie de Longte-Buurmeester werd vrijdag honderd jaar. Ze is in goede gezondheid, de Corona is gelukkig haar huisje voorbij gegaan en met haar scherpe geest is niks mis. De gevatte opmerkingen zijn niet van de lucht en zo is het altijd lachen met deze vrolijke vrouw. De burgemeester kwam in verband met de virusperikelen niet langs maar was haar niet vergeten, een prachtige bos bloemen werd bij haar bezorgd. Een oproep op social media zorgde voor een geweldige stroom verjaardagskaarten van bekenden, maar ook vele onbekenden. Ook een brief van de koning zat bij de post, dat is best bijzonder natuurlijk.

Mevrouw is op social media geen onbekende. Zelf gebruikt ze internet niet, maar haar kleindochter Myranda moet altijd zo om haar gevatte opmerkingen lachen dat ze die nu al zo’n anderhalf jaar op filmpjes vastlegt en op Facebook en Instagram post. Veel mensen zien haar dan ook als een prachtig voorbeeld over hoe je vrolijk oud kan worden. Omdat er niemand op haar verjaardag langs kon komen gaf mevrouw De Longte-Buurmeester aan dat ze het wel leuk zou vinden om een verjaardagskaartje te krijgen. Kleindochter Myranda plaatste hiervoor een oproepje op de sociale platforms en dat leverde dus een stroom aan wenskaarten op, de tachtig was al gehaald en de verwachting is dat er morgen ook nog wel wat komt. Wie weet haalt ze met de kaarten dus ook wel de honderd.

Moeilijk
Dat haar lichaam niet meer wil doen wat ze zelf wil vindt ze erg vervelend maar “De enige manier om daar mee om te gaan is accepteren en doorgaan” verteld de jubilaris. Als het gesprek op haar gezin komt zien we wel de pijn in haar ogen. Haar man en twee zonen zijn overleden en die pijn gaat niet weg. “Je moet door en dat heb ik ook gedaan, je hebt geen keuze maar dat blijft zwaar”, aldus de zichtbaar geëmotioneerde mevrouw De Longte-Buurmeester.

Voor de 100-jarige is het geheim om deze leeftijd te halen niet roken en drinken, maar toch vooral toch altijd proberen vrolijk te zijn en de humor van dingen in te zien. Haar ogen zijn niet meer zo best, dus de wenskaarten kon ze niet meer lezen, des te meer geniet ze ervan als haar kleinkinderen en achterkleinkinderen ze aan haar voorlezen. Zelf heeft ze ook in de zorg gewerkt “Ik verzorgde oudere mensen, en kijk, nu ben ik zelf een oudje!” zegt ze lachend.

“Mijn klein en achterkleinkinderen zeggen altijd dat ze een ouwe rijke man voor me zoeken, maar doe mij maar een jonge hoor” zegt ze ondeugend. Ze is gek op haar achterban en die roemen haar als een echte verwen oma. “Altijd was de deur voor ons open en altijd werden we volgepropt met lekkere dingen” verteld kleindochter Myranda. “De koetjesreep was nog maar net uit het papiertje en daar kwam al weer een zuurtje en dan alweer… het feest ging maar door!”

Zwaaien
De bossen bloemen worden door bekenden en bloemenwinkels de hele dag door langs gebracht. En als ze even lekker in de buitenlucht zit te genieten stoppen er steeds mensen om haar even te feliciteren en te zwaaien. Ze kan niet altijd goed zien wie het zijn maar als de mensen even hun naam roepen herkend ze hen gelijk, zo scherp is deze jubilaris dus nog wel.